Door Wichmann is voor het foton het beeld gebruikt van een puntdeeltje dat zich met de snelheid van het licht als een bolgolf uitbreidt (Ortoli en Pharabod 1987, Penrose 1990). Een quantumbolgolf is dan op te vatten als een waarschijnlijkheidsgolf die bij meting wordt gereduceerd tot een puntdeeltje met een discrete waarnemingstoestand, zoals golflengte, polarisatierichting, impuls of positie.

Deze bolgolf-interpretatie van quantumexperimenten is het gemakkelijkst in te zien bij het experiment van Alain Aspect uit 1982 met paren tegengesteld gepolariseerde fotonen en twee tegenoverelkaarstaande detectoren. Twee fotonen zouden als twee niet-scheidbare bolgolven met onbepaalde polarisatie dezelfde kans hebben om als ’eerste’ een detector te bereiken, waardoor de polarisatie van beide deeltjes willekeurig wordt bepaald (lokalisatieprobleem). Bolgolven zich naar alle richtingen even ver uit. Daardoor kan een meetapparaat dat door de polarisatie van de ene bolgolf wordt aangeslagen de polarisatie van de andere bolgolf bij het tegenoverliggende meetapparaat op verre afstand vastleggen. Bovendien kunnen twee met elkaar verstrengelde bolgolven een onderliggende, verborgen polarisatie bezitten (Einstein) die niettemin door de eerste detector willekeurig wordt vastgelegd (Bohr), aangezien beide bolgolven – in tegenstelling tot een paar puntdeeltjes – tegelijk de eerste detector bereiken.

Groeten, Joël